درسهایی که از زینب(س) آموختم:

1)همراهی و یاوری امام عصر خویش حتی به قیمت رهایی خانواده و قبول سختیها و اسارت.

2)صبوری در زندگی و راضی بودن به رضای خداوند

3)روشنگری اذهان عمومی مردم و افشای ظلم ظالمان

4)ایراد سخنرانی در مجلس فاسقان با بیانی زیبا و منطقی محکم

امید هست زندگی همه ما زینب وار و مرگ ما مانند حسین (ع) باشد که همانا مرگ در راه خدا بهتر از زندگی با ذلت است...

آری بهشت را جز به بها نمی دهند!

اسلام بهایی دارد و بهای سنگین آن را زینب (س) و حسین (ع) در کربلا پرداختند!

 هنر نیست ادعای مسلمانی کردن و در مواقع حساس و ضروری جایی که پای آزمایش به میان می آید دین فروشی و خیانت کردن ...ما اگه ادعای مسلمانی می کنیم بهتره اول برویم اسلام ناب را فرا بگیریم و نباشیم مانند عوام که باد هر روزی آنها را به طرفی ببرد .ونباشیم مانند کسانی که فقط به اسلام آنچه مطابق میلشان هست ،عمل می کنند و هر جا به ضررشان شد شانه از تکلیف خالی می کنند..مردان واقعی شهدای بی ادعایی بودند که شرف و دین خود را به بهایی ناچیز نفروختند...

من متنفرم از کسانی که  وقتی در برابر منطق اسلام حرفی برای گفتن ندارند به سلاح تخریب ،تهدید و جنگ روانی پناه می برند . شاید چند صباحی این ابزار به کارشان آید ولی عاقبت نیرنگ هایشان دامن خودشان را خواهد گرفت و مانند یزید از اوج کاخ باشکوه به قعر سیاه و نمور گورستان کشیده خواهند شد.

همه ما به سوی مرگ مقدر شده خود خواهیم رفت.خوشا آنانکه در این امتحان سخت روزگار سربلند شدند و ننگ ذلت فریب خوردن از شیطان دامنشان را آلوده نکرد. 

ان شا الله خداوند ختم عمر همه ما را ختم به سعادت و رستگاری فرماید...
---------------
نویسنده:م.ج.شیرازی-وبلاگ یاوران مهدی(عج)

حضرت امام سجاد(علیه‎السلام) در زمان خلافت ولید بن عبدالملک به شهادت رسید.

بنا به گفته عمر بن عبدالعزیز، ولید که حاکم جبّار و ظالمی بود، زمین را از جور و ستم لبریز کرده بود. در دوره‌ی حکومت او، رفتار مروانیان و کارگزاران آنها با خاندان پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم)، بنی هاشم و به خصوص امام سجاد(علیه‎السلام) بسیار ظالمانه و بی‌رحمانه بود.

والی مدینه - هشام بن اسماعیل - گرچه از زمان عبدالملک بن مروان مسئول اداره شهر مدینه بود، ولی در دوران ولید رفتار ظالمانه‎ای با حضرت زین العابدین(علیه‎السلام) در پیش گرفت و هنگامی که به دلیل بدرفتاری زیاد با مردم مدینه از منصب خود عزل شد، او را در کنار منزل مروان نگه داشتند تا مردم از او تقاص بگیرند.

او خود معترف بود که از کسی جز علی بن الحسین(علیه‎السلام) بیم ندارد، اما هنگامی که امام با جمعی از اصحاب خود از کنار او عبور کردند، هیچ یک به او متعرض نشدند و از او شکایتی نکردند. اینجا بود که هشام فریاد زد: «الله اعلم حیث یجعل رسالته»؛ خدا می‌داند؛ رسالت خود را در کدام خاندان قرار دهد.

خدا می‌داند؛ رسالت خود را در کدام خاندان قرار دهد.

و در روایت دیگری آمده، امام برای او پیغام داد که اگر از نظر مادی در تنگنا هستی، ما تامینت می‌کنیم.

مورخین درباره قاتل امام با هم اختلاف دارند. بعضی معتقدند امام به دست ولید مسموم شد، و برخی دیگر معتقدند به دست هشام بن عبدالملک، که برادر خلیفه بود؛ اما به هر حال، او نیز نمی‎توانست بدون اجازه ولید، مرتکب قتل امام شود.

برگرفته از: بحارالانوار، ‌ج 46، ص 152، حدیث 12 و ص 153 و 154 .

سایت تبیان