پرسش:
چرا امام حسن (ع) در حالی که می توانستند علیه امویان قیام کنند، این کار نکردند و تنها امامی که قیام کرد امام حسین (ع) بود، دلایل آن حضرت برای قیام چه بود؟
 پاسخ:

پاسخ اجمالی:

هر حادث? تاریخی را باید با توجه به شرایط و اوضاع سیاسی زمان خودش بررسی کرد.

از اوّلین اقدامات امام حسن (ع) بعد از به حکومت رسیدن، تهی? سپاهی برای مقابله با لشکر کشی و خطر معاویه بود، اما با توجه به شرایط و اوضاع جامعه و بررسی همه جانب? مسائل جهان اسلام و با در نظر گرفتن توان و قدرت نظامی حکومتش در مقابل معاویه و این که ادام? جنگ با این شرایط به صلاح نبود، تن به صلح دادند و از ادام? درگیری پرهیز نمودند. تاریخ گواهی می دهد که اوّلاً: امام حسن (ع) به دلیل نداشتن یاران و فرمانده هان مخلص، توان پیروزی نظامی بر معاویه و اطرافیانش را نداشتند. ثانیاً: در چنین شرایطی نتیج? نبرد و جنگ با معاویه به نفع دنیای اسلام نبود. ثالثاً: درگیری امام حسن (ع) با معاویه و کشته شدن آن حضرت به دست معاویه شکست مرکز خلافت مسلمانان بود. اما زمان امام حسین (ع) و شرایط آن کاملاً فرق می کرد. چرا که مردم در این مدت از ظلم و ستم امویان به ستوه آمده بودند، وخواستار بیعت با آن حضرت بودند و شهر کوفه آماده برای تشکیل حکومت بود، همچنین طرف مقابل امام حسین (ع) یزید بود که به هیچ یک از احکام و آداب اسلامی پایبند نبود و بیعت امام با او؛ یعنی به رسمیت شناختن، ظلم، ستم، فساد و از بین رفتن اسلام.

بنابراین، صلح امام حسن (ع) و قیام امام حسین (ع) دو حادثه و واقع? تاریخی هستند و هر کدام از آنها را باید، با در نظر گرفتن شرایط سیاسی اجتماعی عصر خود تحلیل و بررسی نمود و گرنه از نگاه ما هر دوی آنها امام و معصوم از خطا و اشتباه اند و اگر امام حسین (ع) به عنوان جانشین امام علی (ع) به امامت می رسیدند، همان کاری را انجام می دادند که برادرش امام حسن (ع) انتخاب کردند.

 پاسخ تفصیلی:

ادامه مطلب...

امام صادق می‌فرمایند :

اشعث خود در خون امیرالمومنین دست داشت و دخترش جعده امام حسن را مسموم کرد

و پسرش محمد در خون امام حسین شرکت داشت.

اشعث بن قیس بن معدیکرب کندی، در سال دهم هجری به اتفاق شصت نفر از قبیله کنده به نزد پیامبر اسلام آمد و اسلام را پذیرفت و به قبیله خویش بازگشت.او پس از وفات آن حضرت از دین برگشت و ابوبکر سپاهی را به جنگ او فرستاد، تا وی را برای اسارت به مدینه آورند.

او به ابوبکر گفت : اگر مرا آزاد کنی و خواهرت را به کابین من در آوری، تو را یاری سودمند باشم و با دشمنان تو می‌جنگم.

ابوبکر شجاعت را در وی دید، در خواستش را پذیرفت، آزادش کرد و خواهرش ام فروه را به کابین او بست.

اشعث در زمان خلفا در جنگ یرموک و قادسیه و مداین و جولا شرکت کرد.بعد در کوفه ساکن شد.در زمان عثمان والی آذربایجان بود و پس از قتل وی و پیوستن مردم به علی ( ع ) وی نیز به آن حضرت پیوست و در جنگ صفین نیز شرکت کرد؛ ولی خود خواهی اش او را به مخالفت با آن حضرت کشاند.

در یکی از شب‌های جنگ که اعراب بسیاری کشته شده بودند افراد قبیله خویش را جمع کرد و بدان‌ها گفت : امروز دیدید که چقدر از جمعیت عرب کشته شد؟! به خدا سوگند که در عمرم چنین کشتاری به چشم ندیده‌ام.اگر بنا باشد جنگ به این صورت ادامه یابد، عرب نابود گردد.

و با این سخنان خود در آن‌ها ایجاد تزلزل کرد.

این خبر به گوش معاویه رسید و همین امر انگیزه او شد که قرآن‌ها را بر نیزه کند و امیرالمومنین را به حکمین بخواند.

چون امام علی خود را در برابر این مساله دید، هر چند مردم را پند داد و فرمود : این پیشنهاد، نیرنگی بیش نیست.

همین اشعث با بیست هزار تن از یارانش پیش آمد و گفت : اگر به حکم قرآن تن ندهی، با تو خواهیم جنگید.

و علی ( ع ) به ناچار حکمین را پذیرفت و او، ابوموسی اشعری را که در جنگ حضور نیافته بود را به عنوان نماینده امام به آن حضرت تحمیل کرد.

پس از چندی همین اشعث و یارانش به امام علی اعتراض کردند که چرا حکمیت را پذیرفتی؟

بالاخره گروه خوارج در همان جا نشأت گرفت، و تا امیرالمومنین در حیات بود، به ایشان آزار می‌رساندند.(1)

ادامه مطلب...

در اینجا پیامدهاى رحلت پیامبر اکرم (صلی‏الله‏علیه‏و‏آله وسلم) از نگاه تنها یادگارش، حضرت فاطمه سلام الله علیها که بضعة الرسول است (1) و به تعبیر امام على (علیه السلام) بقیة النبوة (2) است و به اعتراف دیگران، خیرة النساء و ابنة خیر الانبیاء، صادقة فی قولک، سابقة فی وفور عقلک است. (3)، بیان می شود.

او که خلیفه اول در جمع مردم مدینه درباره‏اش چنین گفته است: انت معدن الحکمة و موطن الهدى و الرحمة و رکن الدین و عین الحجة است. (4)

و حتى عایشه نیز گفته است: « ما رایت احدا کان اصدق لهجة من فاطمة الا ان یکون الذی ولدها. » (5)

ادامه مطلب...